Poprzednio...
Jeśli Datak wygra wybory,
zaprosi tu pułkownika Marsha.
Za rok nie poznasz miasta.
Burmistrzem Defiance zostaje...
Datak Tarr.
Powiem o wszystkim twojemu mężowi.
To się źle dla ciebie skończy.
Pij. Do dna.
Trucizna była na piersiówce.
- Gdzie dziewczyna i artefakt? - Co z nią zrobisz?
Lepiej martw się o to, co zrobię z tobą.
Stań się.
Na dole szukają pułkownika.
Jest tutaj.
Republika Ziemi po nas przyjdzie. Nie jesteśmy już panami naszego losu.
Wyciągniemy cię stąd.
Irisa.
Nie mogę go stracić.
Jaka jest cena?
Musisz stać się moją bronią.
Nolan.
Uwaga, mieszkańcy Defiance. Tu Republika Ziemi.
Przejęliśmy kontrolę nad miastem.
Irisa!
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Doceniam w życiu przyjemności.
Nie unoszę się dumą i nie wstydzę się tego.
Cenię drobne udogodnienia, takie jak krem do rąk.
Moje chwile cywilizacji.
Z pewnością rozumiecie,
że kiedy osiem miesięcy temu zostałem tymczasowym burmistrzem,
byłem pełen obaw.
Przypomniałem sobie filmy ojca o Dzikim Zachodzie.
Miasto pełne anarchistów, malkontentów, dzikusów.
Bardzo się myliłem.
Defiance to raj.
Rozejrzyjcie się.
Wszędzie widać niewyobrażalne piękno.
To miasto pełne ludzi, którzy potrafią się bawić.
Ale kiedy przyjdzie pora zakasać rękawy,
wszyscy ciężko pracują.
Ta cecha przyczyniła się do gwałtownego rozwoju Defiance.
Wiem, że ci z was,
którzy, jak ja, lubią drobne przyjemności, już wkrótce będą ich mieć
pod dostatkiem.
Ale prawdziwą inspiracją,
nieuchwytnym elementem, który czyni to miasto wyjątkowym,
jest wasza inkluzywność.
Ludzie i Wotanie żyją obok siebie
jako przyjaciele, kochankowie, rodzina.
To inspirujące.
Jako burmistrz każdego dnia próbuję dorównać
standardom wytyczonym przez ludzi Defiance.
Razem zmniejszyliśmy przestępczość.
Odbudowaliśmy sieć utrzymania.
Nacjonalizując kopalnie gulanitu, podwoiliśmy pensje
i potroiliśmy produkcję.
Dziękuję kolegom z Republiki Ziemi,
zwłaszcza namiestnikowi Berto Mercado,
którzy przybył z Nowego Jorku, by z nami świętować.
Dzięki ich wsparciu finansowemu
opóźniona budowa kolei magnetycznej w końcu się rozpocznie.
Wiem, że chcecie już świętować, więc nie przedłużając,
życzę wam szczęśliwego Dnia Założycieli.
Defiance.
Gotowe.
- Doskonała przemowa. - Dziękuję, Berlin.
Dobrze mi poszło.
Prawda?
Dobrze dobierasz słowa, Pottinger.
Jak zawsze.
Ale...
Ale?
Jesteś showmanem.
Wielkie słowa, krem do rąk, ekrany.
Ale nie znam showmana, który byłby tak mądry, jak mu się zdaje.
To właśnie poznałeś. Opowiedz o tym wnukom.
Zapamiętam.
Namiestnik jest potężny.
Dlaczego chcesz go rozzłościć?
Mercado szanuje tylko tych, których nienawidzi.
Zapamiętaj to, Churchill.
To przydatna wiedza.
Pani burmistrz.
Nie nazywaj mnie tak. Teraz ty rządzisz.
Tymczasowo.
Oglądałaś przemowę?
Ominęłam ostatnie cztery.
- Czemu miałabym oglądać tę? - Jestem ślepym optymistą.
Mogłabyś robić więcej dla Defiance. Pracuj dla mnie.
- Służysz okupantowi. - Kwestionujesz naszą obecność?
Wasz burmistrz zadźgał naszego wojskowego wysokiej rangi.
To czyn wojenny.
- Nie głosowałam na Dataka. - Świetnie.
Zgadzamy się, że to dureń. Dobry początek.
- Tak czy inaczej, jesteście tu. - Chcę dobrze pracować.
Dopóki rozkazy się nie zmienią, mam utrzymać spokój i produkcję.
Możesz mi w tym pomóc.
Czy nie po to kandydowałaś w wyborach?
Spójrz tylko. Mamy coraz więcej wspólnego.
Jest tu magia.
Czujesz?
Ja czuję.
Uśmiechasz się.
Przyszedłeś coś kupić?
Dziś tylko oglądam.
Przemyśl to.
Pięknie dziś pani wygląda, Favi Tarr.
Niezwykle pan miły.
- Czego chciał? - Tego, co zawsze.
Twoja część.
Dobry tydzień.
Rządziłam miastem. Umiem prowadzić biznes.
Kiedy Kenya wróci, może potrzebować nowej pracy.
Powiem to jako przyjaciółka.
- Nie. - Przygotuj się...
Wróci. Znam ją.
Jesteś bardzo silna.
NOWE CHICAGO
Fala.
Wróciłem.
Skończyło się pikantne pow,
więc wziąłem słodkie.
- Nie ruszaj się. - Kim jesteś?
- Czego chcesz? - Chcę wiedzieć, gdzie ona jest.
Natychmiast. Klękaj, Daigo.
Daigo?
Nazywam się Thesho Zajino. Nie wiem, za kogo mnie masz,
ale pomyliłeś się. Jestem Thesho Zajino.
- Próbowałam mu powiedzieć. - Torturujesz dzieci.
Skrzywdziłeś moją córeczkę.
- Proszę... - Przez ostatnie miesiące
namierzałem członków waszego kultu.
I trafiłem do ciebie.
Moja córka zniknęła. Nie wiem, dlaczego ani gdzie jest.
Ale wiem, że ma to związek z tym, co w niej umieściliście.
- Co się stało? - Aktywowało się.
Srebrne i złote pnącza, jak węże.
Zginęli ludzie.
A ona zaginęła.
Widziałem ją.
Gdzie?
W wizjach.
Brutalnych. Ściana skalna...
pokryta odciskami dłoni.
Teraz rozumiem.
Stała się.
Czym?
- Nie! - Czym się stała?
- Zastrzelę ją. - Śmiało.
Nie ma żadnej wartości.
Dzieło zaczęte lata temu zostało ukończone.
Przyplątała się do ciebie.
Ale na powrót stanie się moja.
Zaznam piękna jej słodkiej skóry.
- Milcz. - Gorącą falę
jej boskiej i nieznośnej miłości.
Zasłużył na to.
- Mamy córkę! - Ja też.
OBÓZ REVERIE
10 KM NA WSCHÓD OD DEFIANCE
Wycofać się!
Żadnego dotykania!
Spokojnie, kochany.
Jakie wieści z Kolektywu Wotan? Wniosą o uwolnienie mnie?
Nasza adwokatka pracuje...
To za długo trwa.
Każdego dnia tutaj
moje interesy coraz bardziej podupadają.
Mają się dobrze.
Chciałbym usłyszeć to od moich ludzi.
Tylko członkowie rodziny mogą cię odwiedzać.
Dziesięć lat to długi okres.
Za długi, by siedzieć w takim miejscu.
Zapewniam cię,
że zbudowałeś silne fundamenty.
Gmach stoi nawet pod nieobecność architekta.
Alak jest dobrym przywódcą.
Alak?
Ma smykałkę do rodzinnego biznesu.
Oczywiście twoi ludzie są od dźwigania.
Ale Alak bardzo dorósł.
Jak ojciec, robi, co trzeba.
Czasem kiedy odpowiednio przechyla głowę, widzę w nim ciebie.
Młody, pewny siebie, potężny.
Nieco okrutny.
Zakaz dotykania.
Cierpliwości, hanizu.
Masz?
Dzięki.
Skała pokryta odciskami dłoni.
- Barth? - Kto pyta?
Fan dawnego rzemiosła.
Podobno robisz najlepsze ostrza w Angel Arc.
Zgadza się.
Szukam pewnej dziewczyny.
Też lubi noże. Widziałeś ją?
Tak. Widziałem.
Trzysta.
Cały dzień chodzę.
- Padam z nóg. - Spadaj.
Dobra.
Jestem staromodny. Nie lubię noży.
Lubi noże do rzucania. Kupiła jeden niedawno.
- Gdzie ją znajdę? - Nie wiem.
Przy klifach. Sunset i La Brea.
Dziękuję.
Wynocha.
Tu Barth. Jesteś?
Co jest?
Nasz znajomy nigdy nie uwierzy,
kto zawitał w Angel Arc.
Joshua Nolan.
- Puszczaj. - Vizu chce cię widzieć.
Gdzie mój niebieski diabeł?
Partia nie wyszła. Adreno nie lubi pośpiechu.
Gdybym mógł pozyskiwać prawdziwą adrenalinę z ludzi...
Nie.
Posłuchaj,
mówiłeś, że dostanę diabła za dwa dni.
- Wziąłeś zaliczkę. - Na materiały.
Mam to gdzieś!
Chcesz, żebym się przed nimi wstydził?
Robiłem dla twojego ojca różne rzeczy. Skevur i jego ostrza.
Skevur i jego chemikalia.
Nadal śni mi się to po nocach. Proszę, Alak.
Wiem, że masz dobre serce.
Zwracaj się do vizu jego tytułem.
Szefie.
Mój błąd.
To co ty na to?
Szefie.
Trzy dni.
Z szacunku do twojej pracy dla mojego ojca.
Dziękuję.
Tak lepiej.
Zabierzcie to!
Zabierzcie!
Lekarza!
Zabierzcie to!
Na dole, szybko.
Trzymaj się.
Podnoście!
Powoli.
Podaj mi pas.
Trzymam.
Nie stój tak. Przynieś nosze!
Musimy go wyciągnąć.
Tata jest twardy jak dzwonostwór.
Wyjdzie z tego.
To nie powinno było się stać.
Republika każe nam za dużo pracować.
Przynajmniej płacą, ile trzeba.
Wszyscy dostają sowitą wypłatę, ale jakim kosztem?
Mężczyzna stracił rękę.
Też wymagałeś ciężkiej pracy.
- Nie tak ciężkiej. - Ma rację.
Połowa zmiany bierze niebieskiego diabła, żeby nadążyć.
Sprzęt nie powinien chodzić na okrągło.
Chciwy staruszek chce odzyskać kopalnie.
Nie mów tak do niego.
- Odsuń się, Josef. - Przestańcie!
Odszedł.
Przykro mi. Odszedł.
Przykro mi.
Był dobrym człowiekiem.
Tata by się wściekł, gdyby widział, że używasz tu kiri eshkiwa.
Samotna kobieta musi improwizować.
Widziałam się dziś z Amandą.
NeedWant miało dobry tydzień.
Giemo wszystko podliczył. Mamy wzrost o dwa procent.
Nie pomylił się?
Dobra.
Powiesz, o co chodzi?
To był długi dzień.
Jak możemy wyjść na plus, jeśli dajesz Skevurowi
- więcej czasu. - Byłem uprzejmy.
Ty widzisz uprzejmość, a inni słabość.
Lepiej, by Skevur był przyjacielem niż wrogiem.
To nielojalny śmieć.
Ta przyjaźń nie jest nic warta.
Tak uważał twój ojciec.
Nie ma go tu.
Prawda?
Przestań kąpać się sama.
To dziwne.
Cześć.
Gdzie znajdę znak Hollywood...
Broń, proszę.
Żadnych gwałtownych ruchów.
- Dusza Nolan. - Varus.
- Przyjacielu... - Ładny mi przyjaciel.
Okradłeś mnie.
Posłuchaj.
Nie powinniśmy byli kraść klejnotu Libera Nova.
Źle mi z tym.
Masz prawo być zły. Wynagrodzę ci to.
Oddam ci twoją własność. Obiecuję.
- Wciąż go masz? - Jasne, że tak.
Nie przy sobie. Ukryłem go.
Skłam ponownie, a dołączysz do mojej kolekcji jondra.
Załatwcie tego gunya ganchi.
Gdzie znajdę takie ładne poncho?
Jesteś idiotą.
Podobał się panu pobyt?
Lubię wycieczki na wydupczyska.
- Hej. - Uciekamy.
- Szybko. - Okażcie szacunek.
- Brać go. - Tak jest.
"Powstańcie. Zabijmy Republikę".
Idziemy.
- Zabiliście naszego ojca. - Uważaj na słowa.
Rafe McCawley miał co do was rację. Jesteście nazistami.
Wszyscy się o tym dowiedzą.
Zjednoczymy się i wypędzimy was jak Wolgan.
Aresztuj ich, stróżu prawa.
Tak jest.
- Idziemy. - Koniec przedstawienia.
Wracać do domów.
Utrata miasta byłaby katastrofą dla Republiki.
A jednak...
widząc, co by się wtedy z tobą stało...
Jak byś się upokorzył i okrył hańbą.
Stracił szansę na stołek ambasadora Connora Langa.
Ten cwany uśmieszek na stałe zszedłby
z twojej cwanej twarzy.
O tym chciałbym opowiedzieć wnukom.
Hyatt i Josef to dobrzy chłopcy. Ich ojciec zginął w kopalni.
Dziewięć miesięcy temu strzelałeś do naszych.
Powinieneś gnić w Reverie.
A jednak pozwalam ci chodzić wolno,
żyć w pięknym domu,
codziennie widzieć córkę.
Robię to, bo mam z ciebie użytek.
Pilnujesz prac w kopalniach.
Ale jeśli sprawiasz kłopoty,
nazywasz nas nazistami,
mieszasz młodym górnikom w głowach,
stajesz się mniej użyteczny.
Zabrałem ci kopalnie.
Zabrałem Hyatta i Josefa.
Daj mi powód, bym zabrał więcej.
Zajmij się chłopakami.
Czyli co?
Obóz Reverie?
Prawdopodobnie.
Czemu się zatrzymał?
Chodź.
Zgubimy go w lesie. Szybko.
Rozdzielmy się.
Hyatt?
Uciekaj!
Dobrze, że się nie potknęłaś w tym przebraniu.
- Dobrze, że kiepski z ciebie ogon. - Doskonały.
- Jak w Yumie? - Yuma.
- Miałem gorszy okres. - Spaliłeś mi włosy.
Wybuch je spalił. Byłem niewinny.
Krótka, zalotna fryzura jest dobra na lato. Pasowała ci.
Co się z tobą stało?
Nic.
Daj spokój.
Coś się stało w nocy, kiedy zniknęłaś. Co?
Porozmawiaj ze mną.
Pamiętam, jak ściągnąłeś mnie ze stołu operacyjnego.
Potem cię trafili. Kazałeś mi uciec i sprowadzić pomoc.
Zostałam złapana.
Przez Republikę?
Wpakowali mnie do autobusu. Może chcieli dalej mnie badać.
Piekłobale zaatakowały karawanę. Wszyscy zginęli.
Poza tobą?
Angel Arc było najbliżej.
Próbowałam zebrać pieniądze.
- Na ostrza, wóz. - Przez dziewięć miesięcy?
Wiesz, co ja pamiętam?
Postrzelili mnie. A potem miałem...
Chyba wizję.
Widziałem Sukara
i małą Iratjankę.
Potem zobaczyłem ciebie.
Wpadłaś do...
Nawet nie wiem, do czego.
Wiesz, co jest najlepsze?
Po obudzeniu nie miałem ani draśnięcia.
- Zespół stresu pourazowego. - To wszystko?
Nie masz nic do dodania?
Nie waż się odejść.
Irisa.
Posłuchaj.
Ciężko zniosłem utratę ciebie.
Byłem na skraju załamania.
W porządku.
Jeśli skończyliśmy ze smętami,
musimy wymyślić, co zrobimy z Varusem.
Mam fajną łódkę.
Popłyńmy do Limy.
Wymienimy ją na większą i ruszymy na Antarktydę.
Defiance.
- Co? - Muszę tam pojechać.
Hyatt nie żyje.
Co tam zaszło?
Mam odpowiedzieć? Bo wyglądasz, jakbyś chciała mówić.
Mam uwierzyć, że chłopcy uciekli bioczłowiekowi?
Tak.
Chodź. Zgubimy go w lesie.
Teraz.
Stanęli na terenie piekłobali. Ustawiłeś to.
Mam odpowiedzieć?
Tak.
Amando.
Nie miałem nic wspólnego z ucieczką.
Umiem poznać, kiedy kłamiesz.
- Próbuję zachować rozsądek... - Prosili się o kłopoty.
Postawili Republikę w niewygodnej sytuacji.
Chwilowo rozwiązałeś problem.
Nagranie pozwala ci się wyprzeć.
Odreagowywali żałobę. Stracili ojca.
Brutalni władcy tracą posadę na dwa sposoby.
Są dymisjonowani lub zabijani.
Co mam zrobić?
Przebacz temu, który przeżył. Josefowi.
Dobrze.
Dobry początek. Dziękuję.
Coś jeszcze?
Gdybym przyjęła pozycję, którą mi proponowałeś,
zahamowałabym twoje gwałtowne reakcje. Hyatt Mirch byłby cały i zdrowy.
Gwałtowne reakcje?
Moje rady nie są cenzurowane.
Przyjmujesz pozycję szefa sztabu?
Tymczasowo.
Zdrowie.
Nadchodzi.
- Jedzenie. - Chodźcie do błota. Czas na lunch.
Za tobą, Datak.
Dziś nie pojesz.
Umalowałabym się, gdybym spodziewała się gości.
Czemu mi pomogłaś?
Wiem, jak się stąd wydostać.
Ale sama nie dam rady.
Zaintrygowałaś mnie.
Tobie akurat wystarczy już intryg.
Wchodzisz w to?
Zwrot pieniędzy, vizu.
Pokryję koszty dostawy.
Dobra robota.
Mamo?
Kazałaś pobić Skevura?
Pan domu do ciebie mówi.
- Nie ja wydaję rozkazy. - Racja.
Nigdy ich nie wydajesz.
Zapytam inaczej.
Szepnęłaś komuś do ucha,
może Raidze,
i zasugerowałaś, że dobrze by było,
gdyby ochronił pozycję biednego Alaka,
który nie odróżnia shtako od Shinoli!
Pragniesz apsalu tanavano.
Szczerej rozmowy?
Tak.
Ojciec zrzekł się interesów finansowych,
zabijając pułkownika Marsha
w bezmyślnym przypływie emocji.
Uznałam, że z odpowiednią pomocą przejmie je syn.
Ale brak ci koniecznej siły i brutalności.
To po prostu...
Silni, kastijscy mężczyźni znów zawodzą
i muszę sama otworzyć śluzę.
Rodzinny biznes należy do mnie.
Nie przyjmą rozkazów od kobiety.
To nowy świat.
Kto wie, na co się z czasem zgodzą?
Ale na razie będziesz przekazywał moje rozkazy.
Bez cienia sprzeciwu.
W zamian będziesz miał pełne kieszenie.
Będziesz mógł zajmować się muzyką lub czym tylko chcesz.
Ale to ja będę mieć władzę.
A jeśli się nie zgodzę?
Zamkniesz mnie w klatce z tatą?
To nie będzie konieczne.
Jestem z ciebie dumna.
Rzeczywiście potrzebowaliśmy szczerej rozmowy.
Podejdź, przyjacielu.
Moja córka potrzebuje leków.
Jest chora.
W porządku.
No dobra.
Haamanyi.
Czego chcesz?
Irisa.
Skończyłeś?
Nie znikaj tak.
Mam sprawdzić, czy masz guzy?
Nie.
Nic ci nie jest.
Niech szefowa idzie spać.
Liczę, że Kastitjanki
Umilą mi kąpiel
Raz spotkałem się z Sensotką
Ależ to była noc
Tekst polski: Kinga Stańdo